Namaste!

Eindelijk was het zover!

Zondag ging ik op weg naar mijn project. Dit was een 4 uur durende tocht waarbij we eerst met de bus van Kundapur naar Ujiri moesten. Vervolgens met een jeep naar Kakkinje. Daarvandaan met een jeep naar Anijur. En daarvandaan met een riksha naar Gandi Bagilu. Met heel erg veel geluk hebben we in Ujiri de zeldzame bus naar Anijur kunnen nemen, waardoor we de jeeps konden skippen. En ondanks de bumpy ride was de rit prachtig! Het is hier zo mooi!!

Aangekomen op het project was het wel even schrikken: een ziekenhuis in de middle of nowhere gevuld met 350-400 patienten die een psychische ziekte hebben (van depressie tot schizofrenie), lichamelijk en geestelijk gehandicapten, bejaarden en rape-victems.

In eerste instantie was ik de enige van de groep die naar dit project zou gaan, maar 2 meisjes (Aline en Hanna) konden niet geplaatst worden op een ander project, dus gingen ze uiteindelijk met mij mee. Hier was ik uiteraard heel blij mee maar helaas had het ook het grote nadeel dat er te weinig plaatst in het huis (naast het ziekenhuis) was voor ons allemaal, waardoor we nu een slaapzaaltje in het ziekenhuis hebben gekregen. We delen onze kamer met 2 Indiase meisjes (social workers) en hebben met z'n vijven een badkamer (lees: klein hokje met gat in de vloer en een kraantje waarbij je je kan douchen met behulp van een gietertje en een emmer).

Gelukkig went het snel, zeker als je je bedenkt dat er mensen zijn die nog minder hebben! En nu we onze kamer versierd hebben met foto's van de omgeving, ziet het er al een stuk gezelliger uit.

Maandag zijn we begonnen met het werk. Eva en Jonathan (2 vrijwilligers die hier al wat langer zitten) konden ons gelukkig wat meer wegwijs in het ziekenhuis maken. Ook dat was even schrikken! De patienten zitten hier met ongeveer 50 personen op 1 slaapzaal!! Je kunt je denk ik wel voorstellen dat dit een niet al te fijne geur oplevert! Maar ook dit went...

Overdag zijn we eigenlijk druk met vanalles en nog wat. We beginnen rond half 9/kwart voor 9 met een kopje chai en dit lijkt men heel belangrijk te vinden. Je kunt namelijk beter te laat op je werk komen dan zonder chai de deur uitgaan! :)

Daarna doen we een eerste ronde waarij we alle patienten even een geode morgen wensen en waarbij we meteen kunnen zien hoe het met iedereen gaat. Daarna gaan we weer terug naar het huis voor ons ontbijt dat meestal uit rijst met groenten bestaat. Dat klinkt echt verschrikkelijk, maar aangezien het brood hier absoluut niet lekker is, kies ik na 2 weken wennen, toch voor de rijst! :)

Daarna proberen we een aantal geestelijk gehandicapten vrouwen Engels te leren. Dit gaat erg traag, maar gelukkig hebben ze wel erg veel plezier!

Rond half 12 worden alle wonden verzorgd en daarbij gaan Jonathan (ook medische studie) en ik mee. De meeste wonden zijn niet heel heftig, vaak doordat ze zich ergens aan hebben gestoten. Verder hebben veel patienten diabetes mag wonden aan hun voeten en er zijn ook patienten die alleen maar in bed kunnen liggen en als gevolg daarvan erg grote ontstekende wonden oplopen. Het is erg interessant om te zien wat voor en behandeling patienten hier krijgen!

Na de lunch (rijst of chapatti) hebben we de hele middag nog wat andere activiteiten zoals balspelletjes buiten, tekenen en knutselen. Verrassend genoeg zijn er een aantal patienten die erg mooie dingen kunnen maken. Deze kunstwerken worden verkocht aan bezoekers en het geld wordt uiteraard in het ziekenhuis gestoken.

Volgende keer zal ik meer over mijn gastgezin vertellen aangezien ik nu niet zoveel tijd meer heb. We zijn voor het weekend naar Mangalore en manipal. Straks lekker pizza eten, naar de bioscoop gaan en genieten van een echte douche!!

Liefs uit India